Achterweg 11 (later Marinus Poststraat en voor 1942: Achterweg 11)
1940 235
Deze boerderij lag van oorsprong aan de Achterweg. De loop van de Achterweg is ingekort door de aanleg van de Marinus Poststraat.
Het oorspronkelijke adres was Achterweg 11. Bij de onnummering van 1 janauri 1942 is dit adres toevallig hetzelfde gebleven, maar later is het adres Marinus Poststraat geworden.
Volgens het register 1932-1938 woonde hier D. van Egmond Wzn.
Op hetzelfde perceel was ook een huisnummer 11a toegekend. Daar woonde W. van Egmond Dzn.
Aan de bijbehorende schuur was tussen 1932 en 1938 het nummer 12 gegeven. Later werd aan de meeste (bij woningen behorende) schuren geen apart nummer meer gegeven.
Uit literatuur: Herleefd Verleden, Strijd om Valkenburg ZH in mei 1940 , van Jan Portengen.
De burgemeester kreeg een gewapend geleide mee en begaf zich vervolgens op de door hem als zeer gevaarlijk beschreven weg naar de bevelhebber van de Duitsers, die zich in de boerderij van Willem van Egmond had genesteld. De boerderij stond aan de Achterweg op een thans braakliggend terreintje ten zuidwesten van de flats aan de Marinus Poststraat.Tot bij de zogenaamde "zeven huisjes" ging het wel. Dat wijkje arbeiderswoninkjes stond destijds ongeveer daar waar nu het Marktveld zich met de Marinus Poststraat verenigd. Ten noorden daarvan. Tussen die huisjes en de boerderij, die klaarblijkelijk het hoofdkwartier van de Duitsers was, lag het open veld. De burgemeester schatte de afstand op tweehonderd meter. Daar was een sloot naar de boerderij. Had de burgemeester de avond tevoren nog bedacht hoezeer het leven van een infanterist te verkiezen was boven het lijden van een burgemeester in oorlogstijd, nu werden zijn dromen werkelijkheid. Zijn geleide beduidde hem dat de open ruimte slechts met sprongen kon worden overgestoken. Na iedere sprong plat op de grond en wachten op zijn teken! Het ging goed, ze bereikten de sloot. Nu was het ergste gevaar voorbij. De Duitse soldaat begaf zich te water, hij had laarzen aan, de burgemeester liep gebukt in de slootkant.
Om hem voor vallen te behoeden hield de soldaat hem bij de hand vast. Zo kwamen ze veilig aan in de boerderij waar inderdaad de commandant (Oberst Heyser) met zijn staf aanwezig was. Welwillend werd hij aangehoord.Hij vertelde eerst over het gebeuren in zijn kelder en wat de soldaten hadden gedaan. De commandant, die schijnbaar de handelwijze van zijn soldaten afkeurenswaardig vond, beloofde maatregelen te nemen. Terloops feliciteerde hij de burgemeester met het feit dat ze nog levend uit de kelder gekomen waren! Die vatte daarop moed en deed het verzoek om de vrouwen en kinderen en de gewonden te evacueren. Als de Hollandse commandant in Katwijk zijn medewerking zou verlenen was het te regelen. "Heeft u nog voldoende eten in huis?" werd hem gevraagd. Toen hij naar waarheid nee moest zeggen, werden hem nog twee met melk gevulde flessen meegegeven. De terugreis werd op dezelfde wijze volbracht. Aangezien hij toch in de buurt was, bracht de burgemeester daarop een bezoek aan de mensen in de kelders van Gerrit Slootweg en Nicolaas van Egmond. De kelders waren overvol, ondanks alle gevaar waren de burgers betrekkelijk kalm. Daarna begaf hij zich richting raadhuis. Daar even voorbij was de woning van W. van Egmond.
